Geneeskunde voor het Volk

Het Vioxx verhaal leert dat Merck belangrijke informatie heeft achtergehouden, dat het mogelijke problemen met het product heeft geminimaliseerd, dat het schaamteloze marketingpraktijken heeft toegepast en dat ook het overheidsorgaan FDA niet vrijuit gaat in de hele Vioxx-catastrofe. De bewijzen zijn er zwart op wit.
 

Op 30 september haalt MSD eensklaps Vioxx van de wereldmarkt omdat uit de Approve studie bleek dat Vioxx het risico op hart- en vaatziekte verdubbelde in vergelijking met placebo. Het Approve onderzoek was niet bedoeld om de veiligheid van Vioxx na te gaan, integendeel. Het was bedoeld om te bewijzen dat Vioxx het risico op darmpoliepen (en dus darmkanker) zou verminderen. M.a.w. een nieuwe lucratieve indicatie zoeken.

Op 5 november 2004 publiceerde The Lancet een grote studie waaruit blijkt dat men al sinds 2000 wist dat Vioxx het risico op hart- en vaatziekten met een factor twee tot vijf verhoogt. Het editoriaal stelde dat men in 2001 reeds voldoende redenen had om toen Vioxx terug te trekken.

Eind vorig jaar getuigt een deskundige voor de Britse parlementaire onderzoekscommissie dat Vioxx reeds voor 2000 was uitgetest tegenover de twee meest voorgeschreven klassieke ontstekingsremmers (Ibuprofen, merknaam Brufen en diclofenac, merknaam Voltaren) en dat daaruit bleek dat Vioxx niet echt veiliger was voor de maag en dus niet beter was dan de oudere ontstekingsremmers.

David Graham van het FDA publiceerde op 25 januari 2005 een studie in The Lancet waaruit blijkt dat in de VS Vioxx tussen de 88.000 en 140.000 hartziekten heeft veroorzaakt. Wij berekenden dat Vioxx in België minstens 600 vermijdbare hartinfarcten veroorzaakte, waarvan 300 met dodelijke afloop.

Graham getuigde voor het Amerikaanse Congres in november 2004 hoe hij geïntimideerd werd om de verontrustende resultaten van zijn onderzoek niet bekend te maken.

In het eerste proces tegen MSD, de producent van Vioxx, veroordeelde een volksjury op 19 augustus 2005 in Angleton (Texas) de firma tot een schadevergoeding van 229 miljoen euro wegens kwaadwillige nalatigheid. Zij hebben dit bedrag gebaseerd op een intern document van MSD waarin stond dat het bedrijf $229 miljoen winst kon halen, indien het aanbrengen van waarschuwingen op de bijsluiter van Vioxx met vier maanden kon worden vertraagd.

Interne nota’s van het bedrijf die door het wetenschappelijk tijdschrift The New England Journal of Medicine van 23 juni 2005 werden gepubliceerd, toonden aan hoe de medische vertegenwoordigers de artsen moesten om de tuin leiden inzake vragen rond verhoogd risico op hartinfarct door Vioxx.

De New England Journal of Medicine publiceert op 29 december 2005 een editoriaal waarin ze onthullen dat de auteurs van de Vigor studie (2000), de eerste grote studie die Vioxx vergeleek met Naprosyne, bewust drie bijkomende hartinfarcten bij patiënten die Vioxx namen hadden achtergehouden in de publicatie van de resultaten. Nog erger, de auteurs van deze door MSD gesponsorde studie, hadden op het disketje waarop het manuscript werd ingediend, een tabel met hart- en vaatziekten weggewist.

Eén van de belangrijkste Amerikaanse cardiologen Dr. Eric Topol getuigde op 22 november op het derde Vioxx proces hoe hij vier jaar geleden reeds persoonlijk geïntimideerd werd door MSD, omdat hij een studie over het verhoogd risico op hart- en vaatziekten met Vioxx wilde publiceren.

Een week na deze getuigenis verliest Dr. Topol zijn titel van diensthoofd opleiding cardiologie van de medische faculteit van de Cleveland universiteit en wordt ontslagen als lid van de raad van bestuur van het Academisch Ziekenhuis.

Hoe is het dan mogelijk geweest dat Vioxx jarenlang een kaskraker is geweest met een jaaromzet van 2,5 miljard dollar? Wel MSD gaf meer uit aan marketing voor Vioxx (160 miljoen $ per jaar) dan Pepsi Cola aan reclame voor de verkoop van haar frisdrank.

Vioxx is een pijnstiller en ontstekingsremmer, vooral gebruikt door mensen met chronische pijn zoals artrose patiënten en rheuma lijders.

Vioxx is ontdekt in de jaren ’90 als ontstekingsremmer die mogelijks veiliger was voor de maag dan de klassieke ontstekingsremmers zoals Voltaren of Brufen.

Wanneer in 2000 de eerste grote studie met Vioxx werd gepubliceerd bleek dit voordeel van Vioxx zwaar tegen te vallen. Als je zo’n 100 patiënten gedurende één jaar dagelijks Vioxx toedient in plaats van een klassieke ontstekingsremmer zoals Naprosyne is er één patiënt waarbij je een gecompliceerde maagzweer voorkomt. Maar wat erger was is dat je op die honderd patiënten ook één extra hartinfarct of beroerte veroorzaakt vergeleken met de groep die Naprosyne slikt. Maar deze zeer kwalijke nevenwerking werd door MSD geminimaliseerd, weggemoffeld, zelfs van de discette gewist blijkt nu, de discette met het manuscript van de Vigor studie.